Sta jij wel eens stil bij je eigen sterfelijkheid? 

 

Je vindt dit waarschijnlijk een vreemde vraag?
Een vraag ook die je waarschijnlijk liever niet beantwoordt, niet aan wil denken. 
Hoe zeer ook oorlogen en ander rampspoed ons dagelijks via allerlei kanalen overspoelen; dat komt zo dichtbij allemaal niet. Totdat er in de directe kennissenkring of – nog dichterbij –
familiekring iemand iets ernstigs overkomt.
Of als we plots zelf geconfronteerd worden met ziekte of andere narigheid. 
Zo werd ik begin september geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid
Ik zeg er maar gelijk bij dat hierbij gelijk mijn melancholische inslag de overhand neemt.  
Althans dat doet mijn vrouw me geloven.  
Hoewel zij daarbij in mijn ogen dan weer overdrijft en mijn gedrag dramatiseert
heeft ze wel een punt. Eerlijk is eerlijk. 
We waren net een paar weken terug van een actieve vakantie. 
Heerlijk gewandeld, de nodige kilometers en korte en langere klimmetjes achter de rug. 
Met mijn conditie bleek niets mis en de trappen in de verschillende appartementen waar we verbleven nam ik met 2 treden tegelijk. Geen probleem. 
Tot die dagen begin september. 
Opeens vanuit het niets pijn op de borst, uitstraling naar armen. 
Je herkent het wellicht wel als klassieke symptomen. Toch niet helemaal klassiek bleek echter. 
Hartfilmpjes en bloedonderzoek gaven geen uitsluitsel.  
Klachten bleven soms weg maar kwamen ook iedere keer terug. In toenemende heftigheid 
Enfin, lang verhaal kort. Paar dagen later, via ambulance en spoedopname en katherisatie: bingo.  
Een behoorlijk dichtgeslibd deel in mijn linkerkransslagader.  
Inmiddels ben ik voorzien van een stent – eentje maar gelukkig –
 en de nodige levenslange medicatie.  

 

“Jou hebben ze tenminste nu helemaal nagekeken.  
Wij weten niet hoe het met ons lichaam is!

Dat wordt mij gezegd en zou voor enige relativering en troost moeten kunnen zorgen. 
Toch, voorheen onopgemerkte pijntjes op en in de borst  
maken me opeens en iedere keer schrikachtig.  
Ik voel mijn hart soms zo duidelijk kloppen
alsof ie wil laten merken dat ie het echt wel weer goed doet. 
Vertrouwen.
Ik ben het vertrouwen in het functioneren van mijn lichaam wel even kwijt.  
En hoewel ik verwacht dat het met dat vertrouwen uiteindelijk wel weer goed komt  
ervaar ik het toch als een confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid.
Opeens het duidelijke besef dat het zo maar ook ‘klaar’ kan zijn. 
En als dat gebeurt, is er dan van alles wel geregeld?  
Ik check op een avond toch even bij mijn vrouw of zij  
het wachtwoord van mijn passwordmanager heeft. 
 En ik geef haar de inlogcode van mijn smartphone.  
Voor ‘je weet maar nooit’.  

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.