Nothing else matters

Ik wil mijn hoofd even leegmaken
na een intense middag fotograferen
tijdens een uitvaart.

Het eerste willekeurige lied dat
door mijn oordopjes klinkt
terwijl ik nog even een rondje loop is

‘Nothing else matters‘ van Metallica.

De titel van het lied geeft waarschijnlijk
het overheersende gevoel weer
van de moeder wier zoon
vanmiddag gecremeerd is.

Niets doet er even toe.

Wanneer je veel te vroeg afscheid
moet nemen van je overleden zoon.

Die je al je energie en aandacht
en liefde hebt geschonken.
En waar hoop nu plaats maakt
voor intens verdriet.

De laatste momenten thuis,
de vele bloemen,
het samen verplaatsen
van bed naar kist.

Die laatste, allerlaatste blik
op hem vóórdat de kist
gesloten wordt.

De gang naar de rouwauto
door familie en vrienden omzoomd.

De lange stoet mensen
die de laatste eer komen bewijzen
tijdens het condoleren.
Die ieder met hun eigen herinneringen
en op eigen wijze afscheid nemen.

Zijn levensverhaal,
verwoord door moeder,
vader en zussen.

Uit de met verdriet uitgesproken
en warme, door liefde gedragen woorden
ontstaat ook bij mij een beeld van
wie hij geweest is en
wat hij betekend heeft
voor de mensen om hem heen.

Zoals hij beschreven wordt is hij
zo herkenbaar in zijn tienergedrag.
Ik heb een zoon in ongeveer dezelfde leeftijd.
Ik kan niet anders dan ook even aan hem denken.

En ik realiseer me dan eens te meer
hoeveel pijn het moet doen om daar te staan,
deze dag mee te moeten maken.

De echt allerlaatste momenten
van afscheid.
Hoe intens.

 Niets, helemaal niets anders
doet er even toe.

 De volgende dag ga ik
aan de slag met de deze dag
door mij vastgelegde herinneringen.

Beelden van een met
veel zorg en aandacht
omgeven emotionele dag
komen weer voorbij.

Ik kan alleen maar wensen
dat deze beelden,
samengevat in een album,
er op een bepaald moment
voor haar wel toe zullen doen.