Fotograferen bij een uitvaart?
Ergens rond de zomer van 2018 struin ik het internet af.
Op zoek naar wat een mooie en bij mij passende manier
zou kunnen zijn om mijn passie voor fotografie
een andere invulling te geven
en meer van waarde te kunnen laten zijn.
Ik stuit op afscheidsfotografie door Boukje Canaan.
Wist niet dat zoiets
bestond en kon.
November 2018 rijd ik naar Boxtel
voor een gesprek met Boukje.
Dat gesprek leidt tot een aanmelding
voor de opleiding afscheidsfotografie
die zij geeft.
Het duurt nog lang – tot juni 2019
voor de opleiding start.
Bijzondere tijd, er gaat een wereld
voor mij open. En ik leer veel,
juist buiten het fotograferen om.
En dan … 1 juni 2020.
Ik heb inmiddels de opleiding succesvol afgerond,
mag mezelf Bekwaam Afscheidsfotograaf noemen.
Ik zit bij de Kamer van Koophandel
en laat mij registreren als afscheidsfotograaf
onder de naam
Rob van der Pijll Fotografie.
Mijn eerste uitvaarten als fotograaf
heb ik dan al gedaan.
Geen uitvaart is hetzelfde.
Iedere uitvaart heb ik als bijzonder ervaren.
De verschillende momenten en locaties.
Thuis, in bijzijn van familie, het sluiten van de kist
– de laatste keer dat je je geliefde, je vader/moeder ziet; begraafplaatsen, crematoria.
En ook locaties als de Twentse bierbrouwerij en natuurbegraafplaats landgoed Christinalust.
Boeddhistische monniken die met hummen
de aanwezigen letterlijk zichtbaar doen ontspannen.
De indrukwekkende uitvaart op de vliegbasis Twente
met een zee van bloemen,
mannen en vrouwen in uniform,
overvliegende F16’s.
Die begrafenis in de herfst
met die bijzondere kleuren,
of die ene terwijl de stoet door de regen
door de straten loopt op weg naar de kerk.
Het emotionele afscheid van (te) jonge mensen.
Ervaren wat afscheid nemen en verdriet
met de nabestaanden doet.
De gesprekken na de uitvaart
wanneer ik het album overhandig dat ik steevast maak.
Uitvaarten die elk voor zich lieten blijken
hoe geliefd de overledene was.
Dankbaar
Het is en blijft bijzonder dat ik dit werk mag doen.
Dankzij families
die het goed vinden dat ik,
met camera en alles vastleggende,
op een van de meest persoonlijke
en emotionele momenten, aanwezig ben.
Die achteraf zo dankbaar zijn voor de beelden
van wat er zich buiten hun gezichtsveld heeft afgespeeld.
Dankzij uitvaartleiders
die de waarde van afscheidsfotografie inzien
én weten over te brengen aan nabestaanden.
Dankzij mijn collega-afscheidsfotografen
bij afscheidsmomenten.nl.
Een groeiende, inspirerende groep fotografen,
verspreid over heel Nederland.
We delen ervaringen en kennis,
werken samen, leren van elkaar.
Dankzij de vele contacten
op de socials.
Je pikt altijd wel weer iets op
van de uploads van anderen.
En anderen hopelijk ook van mij.
Nu dus mijn eerste lustrum – 5 jaar.
Wat een bijzondere tijd.
Wat een ervaringen.
Wat een mooie ontmoetingen.
Wat veel geleerd en nog veel te leren.
Wensen? Jazeker!
Dat afscheidsfotografie, ook in Twente,
steeds meer als ‘gewoon’
en van waarde wordt gezien.
Als een belangrijk onderdeel
in het complexe proces van
afscheid nemen en rouwen.
Dat ik nog vele families
een tastbare, troostrijke en blijvende
herinnering mag schenken.
Dat families en uitvaartleiders
mij weten te vinden en weten
dat het vastleggen van het afscheid
bij mij in vertrouwde handen is.
Want afscheidsfotografie,
dat past bij mij.
Op naar het eerstvolgende lustrum.
Rob, gefeliciteerd met deze vijf jaar. Jouw wens om nog bekender te worden in Twente en dat het vak normaler mag worden hoor ik. We weten hoe we samen al een hoop bereikt hebben en toch gaat het voor ons langzaam. Dit blog mag meer mensen bereiken, om de kennis van de waardevolle herinneringen te delen. Jouw foto’s hebben iedere keer weer een helende en troostende werking!
Dag Boukje,
Dank voor je reactie ook hier.
Ja we timmeren al flink aan de weg en het heeft allemaal tijd nodig.
En tja, dat vraagt ook geduld. En volharding. Ik ben van plan in ieder geval nog een tijdje door te gaan. Dus wie weet komt het allemaal wel goed, vast wel.
Rob