Afscheid van een veel te kort leven
Ze rijden langzaam weg.
Vader en moeder, in de auto waarmee ze
de afgelopen dagen hun zoontje vervoerden.
Een auto die nu leeg is, maar vol herinneringen.
De jongen lag in een kist die door zijn vader
met eigen handen is getimmerd.
Familieleden die erbij waren tot het laatste moment,
lopen langzaam, stilletjes, terug naar hun eigen auto’s.
Wat er op zo’n moment door je heen moet gaan,
gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
Hoe ga je verder na zoiets?
Ik hoop vurig dat deze ouders
in hun eigen tijd en op hun eigen manier
een weg vinden.
Van afscheid nemen tot herinneren in beelden
De dagen voorafgaand aan het
definitieve afscheid mag ik vastleggen.
Het is merkbaar dat telkens weer
die ene allerlaatste stap dichterbij komt.
Ik maak foto’s van het verplaatsen
van de opbaarplank naar de kist,
van kistlegging naar kistsluiting.
Ik zie tranen, een laatste streling over het hoofd,
vingers langs een wang, een arm om een schouder.
Troostende omhelzingen
van familieleden in gedeeld verdriet.
Ik zie de laatste blik op hun kind.
Die laatste, allerlaatste kus.
De pijn is voelbaar.
Een kind verliezen – het hoort niet.
Ouders die hun kind overleven,
grootouders hun kleinkind.
Het is onwerkelijk, het is onrechtvaardig.
Maar het gebeurt. En het raakt.
Onzichtbaar aanwezig, zichtbaar resultaat
En ik, ik mag er bij zijn
en leg deze momenten vast.
Als afscheidsfotograaf ben ik stil,
onopvallend aanwezig, met mijn camera.
De emoties gaan evenwel
dwars door de lens heen.
Met een brok in mijn keel
slaak ik af en toe een stille zucht.
Thuis beleef ik het opnieuw,
tijdens het bewerken van de beelden.
Ik selecteer uit honderden foto’s
de beelden die samen het verhaal vertellen.
Beelden van de condoleance,
op een prachtige buitenlocatie.
Met een haast oneindig lange stoet mensen
die hun medeleven wilden tonen.
Van de kist, de bloemen,
zijn voetbal en speelgoed.
En foto’s van vóór het verdriet:
van een goedlachse jongen vol energie.
Troost in foto’s: een tastbare herinnering
Ik bewerk de foto’s van de afscheidsceremonie,
van de erehaag met bloemen,
de toespraken van familieleden.
Woorden van grootouders,
vol pijn en verslagenheid.
Mooie herinneringen
van neven en nichtjes.
Het intense verhaal van de ouders zelf,
verteld door moeder.
Anderhalf jaar vol strijd en hoop,
samengevat in één speech.
Ik zie toch ook de lach
op het gezicht van de ouders
bij het met elkaar bekijken
van filmpjes uit betere tijden.
Beelden van de allerlaatste momenten,
in het crematorium.
De laatste groet,
nog 1 maal de kist aanraken.
Omdraaien en buiten lopen.
En dan …….